در كتاب « امالى » « شيخ » از پيامبر نيز همين مضمون نقل شده است كه « هر كس زكات مال خود را بپردازد باقيمانده آن كنز نيست ( 1 ) . ولى روايات ديگرى در منابع اسلامى مشاهده مىكنيم كه مضمون آن با تفسير فوق ظاهرا و در به دو نظر سازگار نيست ، از جمله حديثى است كه در « مجمع البيان » از على ع نقل شده كه فرمود : « ما زاد على اربعة آلاف فهو كنز ادى زكاته او لم يودها و ما دونها فهى نفقة * ( فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ ) * » « هر چه از چهار هزار ( درهم ) - كه ظاهرا اشاره به مخارج يك سال است - بيشتر باشد « كنز » است خواه زكاتش را بپردازند يا نه ، و آنچه كمتر از آن باشد نفقه و هزينه زندگى محسوب مىشود ، بنا بر اين ثروتاندوزان را به عذاب دردناك بشارت ده » ( 2 ) . و در كتاب « كافى » از « معاذ بن كثير » چنين نقل شده كه مىگويد از امام صادق ع شنيدم مىگفت : « شيعيان ما فعلا آزادند كه از آنچه در دست دارند در راه خير انفاق كنند ( و باقيمانده براى آنها حلال است ) اما هنگامى كه « قائم » ما قيام كند تمام كنزها و ثروتهاى اندوخته را تحريم خواهد كرد تا همه را نزد او آرند و از آن در برابر دشمنان كمك گيرد و اين مفهوم كلام خداست كه در كتابش فرموده « * ( وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ ) * . . . » ( 3 ) . در شرح حال « ابو ذر » نيز كرارا و در بسيارى از كتب اين مطلب نقل شده است كه او آيه فوق را در برابر معاويه در شام هر صبح و شام مىخواند و با صداى بلند فرياد مىزد : « بشر اهل الكنوز بكى فى الجباه و كى بالجنوب و كى بالظهور ابدا حتى يتردد الحر فى اجوافهم » : « به گنجاندوزان بشارت ده

--> ( 1 ) « نور الثقلين » جلد 2 صفحه 213 . ( 2 ) « مجمع البيان » ذيل آيه و « نور الثقلين » جلد 2 صفحه 213 . ( 3 ) « نور الثقلين » جلد 2 صفحه 213 .